Interesująca relacja w formie pamiętnika opisująca codzienne zmagania z naturą oraz ciekawe historyjki podczas wyprawy rowerowej po Szkocji.

31 lipca (piątek)

„A droga długa jest, niewiadomo gdzie ma kres”. Słowa piosenki zespołu Akurat bardzo pasują do naszej podróży do Szkocji. Scotland Castle Tour to moja pierwsza tak długa wyprawa rowerowa. Początkowo były to tylko kilkudniowe wypady za miasto. To, co przeżyłam w sierpniu na długo zostanie w mojej pamięci. Wyruszyliśmy 31 lipca około godzimy 10:00 z Czerska. Do Paryża jechaliśmy przez Niemcy autostradą, z którą nieodłącznie kojarzyć mi się będzie napis AUSFAHRT, pojawiający się co jakiś czas przed moimi oczami i oznaczający zjazd. Belgia i Francja były już bardziej ciekawe, niż niemieckie tereny. Zjechaliśmy z autostrady i do samego Paryża dotarliśmy mniej uczęszczanymi, czasami wręcz prowadzącymi przez malownicze wsie drogami. To pozwoliło nam podziwiać piękne tereny tych państw. W drodze bardzo pomógł nam GPS, ponieważ nawigowanie przy tak dużej ilości skrzyżowań, nie należy do prostych. To dzięki niemu, po ok 26 godzinach jazdy, przerywanych kilkoma postojami, żeby nie zamęczyć naszego jedynego kierowcy, dotarliśmy do Paryża.

Kraj mnie zachwycił, pomimo tego nawet, że zafundował nam przeżycia bardzo ekstremalne. Przeczytajcie i oceńcie sami...

  Przeżyliśmy trzęsienie ziemi… Jest 6.20. Dzwoni budzik. Nie wstajemy jeszcze. Jeszcze parę minut będziemy udawać, że śpimy. Wczorajszy dzień był tak gorący, że całe popołudnie spędziliśmy w basenie z wodą, która jak nam się wydawało chłodziła, a przy okazji jeszcze bardziej przyciągała promienie słoneczne, co daje się teraz odczuć na spalonych łokciach i kolanach.Z oddali dobiega mnie dziwny odgłos, którego nigdy w życiu nie miałam możliwości usłyszeć. Pomyślałam, że jakaś bardzo duża ciężarówka przejeżdża obok hotelu albo samolot leci bardzo nisko. Nie było to ani jedno ani drugie. To był odgłos Ziemi.Czujemy, początkowo bardzo lekko, jak łóżko zaczyna drgać. Szafa zaczyna uderzać o ścianę. W jednej chwili dociera do nas, że coś jest nie tak. Że to co się dzieje jest rzeczą tak nienaturalną, że nie może się dziać naprawdę. Wyskakujemy z łóżka już w pełni obudzeni. Nie pamiętam, czy zakładam buty. Poruszam się jak w zwolnionym tempie do drugiego pomieszczenia.

Autorem wspomnień jest Marek Pietras, foto. Mariusz Panek