Skąpane w słonecznej euforji moje małe robaczki wrzucały patyczki do wody z takim przejęciem z jakim ja podziwiałem piękno przyrody, tak pięknej i tak osiągalnej i nie wymagającej ode mnie zupełnie nic. Nie tracąc czasu zaangażowałem się w  zabawę z moimi dziewczynami. Beztrosko z dala od korupcji, fałszu całego tego napchanego próżniactwa i na siłe podsuwających nam jałowych bezsensowny informacji mediów cieszyłem się pięknem i wartościami prawdziwymi, budującymi realny i namacalny  sens dążenia do szczęścia. Rzucając w porywający nurt strumyczka patyczki lub plaskikowe, kolorowe zarętki po nie określonych pojemnikach  biegaliśmy za nimi wzdłuż rzeczki pomagając im pokonywać napotykające je przeszkody.

Gdy nasza zakrętka spadła z wodospadu którym był kolejny uskok służący do odzielania  piasku od wody moim zadaniem było wydostanie zielonej zakrętki z potrzasku jakim był wir, który nie pozwalał nakrętce płynąć dalej. Zadanie było o tyle ciekawe i zajmujące że podejście było trudne ale dawałem radę, zwłaszcza że robiłem to dla moich córek. A zwłaszcza dlatego że chciałem im pokazać wolę walki zwracając jednocześnie uwagę na piękno natury z której można czerpać energię do życia. Po godzinie oddaliliśmy się choć to było trudne, paręnaście metrów dalej. Te parę metrów, biorąc pod uwagę drzewa, krzaczki  i wpadające już w las promienie zdawały się być nie byle jaką wędrówką. Po prawej stronie drogi stał gruby ścięty pień który składał się jakby z trzech części. On też był magiczny, pokazywał wielki i nadal mocny fundament mimo że odcięto mu konar. Ja stanąłem sobie pniu , a dziewczyny za rączkę ucieszone zbiegły na dół oczywiście do strumyczka. Strumyczek był ten sam ale natura mu w tym miejscu innego i jakże magicznego tła. po kilkunastu może kilkudziesięciu minutach ruszyliśmy dalej leśną dróżką podziwiając każdy mały szczegół otaczającej nas fauny.

Wyszliśmy na polanę i tu znów oblało nas piękne słońce i ujawniło całą gamę tańczących i emanujących życiem kolorów. Ale tego nie będę już opisywać bo o całej naszej kilkugodzinnej podróży mógłbym pisać i pisać zamiast tego dodaję do krótkiego opisu zdjęcia z tej przygody które najlepiej uwidocznią całokształt tego piękna które jest w zasięgu i które z Gabrysią i Patrycją mieliśmy szczęście obserwować. A była to Puszcza Wkrzańska którą otoczone jest nasze osiedle. Osiedle z którego co jakiś czas uciekamy by oddać się magii.